Człowiek nie jest taki, że by nie popłynął. I nie chodzi tu o to, że czasami mamy ochotę coś pooglądać, poprzeglądać, podpatrzyć, przejrzeć – jednym słowem: coś prześledzić. Więc włączamy i zaczynamy śledzić. Może serial – jeden odcinek. No dobrze, drugi i koniec. Niech będzie, że jeszcze jeden – ten będzie na pewno ostatni. I tak ciągniemy, jak pijak, który nie może przestać, dopóki nie ujrzy dna butelki. Śledzimy życie – nie nasze, nie uczestnicząc w nim – bez opamiętania..

Człowiek nie jest taki, że by nie popłynął. I nie chodzi tu o to, że czasem czujemy, że coś nam nie pasuje, coś się nie podoba. Czujemy się z tym niedobrze. Po prostu jesteśmy "nie w sosie". Na początku to drobnostka, drobna niewygoda, na którą prawie nie zwracamy uwagi. Z czasem zaczyna nam się nie podobać coraz więcej różnych rzeczy. Sami nie wiemy dlaczego, ale coraz bardziej nam się nie podobają. I zaczynamy się boczyć na wszystkich dookoła: i to nam nie pasuje, i tamto j

Człowiek nie jest taki, że by nie popłynął. I nie chodzi tu o to, że czasem Tutaj zrobi się źle i zaczyna się wszystko wokół nie podobać. Wszystko wokół staje się kiepskie i słabe. Za to Tam nie jest żle. Tam jest wszystko lepsze i piękniejsze. Tam jest łatwiej, Tam jest więcej, Tam są większe możliwości. I nakręcamy się tym Tam coraz bardziej i bardziej. Na rzeczy Tutaj już nie chcemy nawet patrzeć. Tutaj wszystko jest do niczego. Tylko Tam jest dobrze. Tak bardzo ...

Człowiek nie jest taki, że by nie popłynął. I nie chodzi tu o to, że czasem, gdy mamy coś zrobić lub ma się coś wydarzyć, to z początku czujemy taki delikatny dyskomfort. Ta niedogodność na tyle nam doskwiera, że z czasem przeradza się w niepokój. Ten zaś po niedługim czasie zaczyna nas martwić. Niewielka z początku troska, która tak nas niepokoi powoduje, iż nie wiedzieć kiedy, zaczynamy się obawiać.  Obawa powolutku otacza nas swym ramieniem, owija szczelnie by ...